yazı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
yazı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

1 Ocak 2013 Salı

İNSANIMSI


         Sonunda ölüm beni de buluyor. Yaklaşan şeye tam olarak ölüm denemez ama uzunca bir zaman boyunca dünya ile olan tüm bağlarım kopacak.

        Bugünün tarihini asla unutmayın: 9 Mayıs 2075. Hala anlamsız gelen bir hayat formundan bir İnsanımsı’ya dönüştürülmemin üzerinden yüzlerce belki binlerce yıl geçti. Zaman kavramını uzunca bir süre önce yitirdim. Bugünü önemli yapan şey ise ilk defa, uzunca bir süre dünya üzerinde yürüyemeyecek olmam.
       
         İnsanımsılar yapay insanlardır. Asla ölmezler. Aslında bir İnsanımsı yaratmak için, binlerce insan ruhunu kullanmanız gerekir. Bunu o zaman nasıl isteyebildim, bilmiyorum. Ama benim içimdeki binlerce ruhla konuşmak için yeterince zamanım oldu. Tam 517.948 ruhla tek tek konuştum ve hepsinden teker teker af diledim. Artık ruhlarım olabildiğince rahat ve dingin.

         Dokuz on yaşlarında bir çocuğa benziyorum, daha çok. Yaşadığım yıllar boyunca kimi zaman krallara hizmet ettim, kimi zaman kral olup ülkeler fethettim. Tahta çıkan çocuk kralları hatırlayın. Onlardan biri de bendim.
         
         Ama iki binli yıllarla birlikte her şey değişti. Dünya gittikçe ufaldı, ufaldı ve ufaldı. Sonunda minicik bir düzlem halini aldı. Artık kendimi saklayamaz olmuştum. Sonunda insanlar beni farkettiler.

         Yakalandığım dönemde dünya ikiye bölünmüştü. Doğu Ülkesi ve Batı ülkesi. Birbirine düşman, birbirinden vahşi iki blok. Beni yakalayan doğu ülkesi oldu. Üzgünüm ama ölümsüz olmak yenilmez olmak değildir.

         Yıllar boyunca türlü işkencelerle dilimden, türlü deneylerle bedenimden ölümsüzlük sırrını almaya çalıştılar. Gerçekten üzgünüm; bunu ben de bilmiyorum sizi ahmaklar.

         Efsaneye göre dünya kurulmadan önce on iki bilge yaşarmış. Bu bilgeler, Tanrıyı gökten indirmenin yollarını ararlarmış. Tanrı o günlerde insanı yaratmış ve ona kendinden bir parça vermiş. Şeytan insana o ilk günahı yaşattıktan sonra, Tanrı , insanları  yarattığı dünyaya göndermiş. İnsanlar burada çoğalmışlar, milyonlarca olmuşlar.

         Bilgelerin en bilgesi devasa bir sihir çemberi oluşturmuş. Bu çemberle dünyadaki insanlardaki tanrı parçalarını ele geçirerek kendi vücudunda toplamış. Oluşan bu karşı konulamaz güçle görke devasa bir kapı açarak tanrıyı bu kapıdan geçirip yutmuş. İşte o an bilge tanrıyla bir olmuş. Sonsuz, bembeyaz bir boşlukta tanrıyla baş başa kalmışlar. Tanrı tıpkı bilgeye benziyormuş. Bilge şaşırmış. Tanrı ona şöyle demiş: “ Şaşırma! Çünkü ben sizin Tanrı dediğiniz şeyim. Aynı zamanda ben sizin şeytan dediğiniz şeyim. Aynı zamanda ben sizin evren dediğiniz şeyim. Ve aynı zamanda ben, senim!”

         Evrenin tanrısız kaldığı o zamanlarda, dünyaya benzeyen bir sürü gezegen varmış. Tanrını yokluğunda hepsi teker teker sönmüş. Yalnızca dünya kalmış geriye.

         İşte tam o zamanlarda, bilgenin elindeki ruhlar tükenmeye başlamış. Bilge o sonsuz boşlukta tanrıyı daha fazla tutamaz olmuş. Tanrıyla birlikte yok olmaktan korkmuş ve Tanrıya yalvarmış yaşamak için. Tanrı gülümsemiş. Tutsak olan bilgeymiş aslında. Evet, demiş kavanozdaki siyah şey. Seni serbest bırakıyorum. Ama artık şeytan sen olacaksın ve sonsuz bir hayatın olacak insanların çağı sona erene kadar. Ve sonsuz boşluk kaybolmuş. Bilge kendisini dünyada bulmuş yeniden. Gözlerine inanamamış, çünkü Tanrı yaratmış ondan gizli, insanları yeniden…

         Ah, evet o bilge bendim, kavanozdaki siyah şey. Binlerce yıl önce tanrıya karşı işlediğim suçu böyle ödeyeceğim kimin aklına gelirdi? Bu uzun hayat binlerce yıl boyunca beynimi aç kurtlar gibi kemirip durdu. Şimdi insanlar “ İşime yaramıyorsan, kimsenin işine yarama!” düşüncesiyle benim sonumu hazırlıyorlar. Bir ölümsüz gerçekten ölmez ama insanlar gerçekten takdir edilesi canlılar. Beni bir varile yerleştirerek üzerime beton dökecekler. Ve sonra okyanusun dibinde doğru yolculuğa çıkacağım. İnsanların çağının sonuna dek milyarlarca kez boğulmak! Bu olabilecek en büyük ceza! Doğru, üzülmediniz. Ben sizin şeytan dediğiniz şeyim. Ama aynı zamanda ben sizin o çok sevdiğiniz, dünya dediğiniz şeyim. Ve aynı zamanda ben sizim. Öyleyse bir soru siz erdemli insanlara: “ İnsanların birçoğunun ölümü hak ettiği gibi, bir çoğu da yaşamı hak eder. Hayatı insanlardan alabilirsiniz. Peki ya hayatı insanlara verebilir misiniz?”

18 Şubat 2012 Cumartesi

300 nit.


Hayal et! Mutlu olduğunu ve gülümsediğini. Ve yayılsın dudaklarından gülümseyişin. Aptal şey. Gerçekten olacağını mı zannettin? Yani sence bu mümkün müydü? Komiksin. Mutluluk oyunlarıyla mutlu olabilmek ancak aptalların işidir. Böylece mutlu olmak umutsuzdur. Evet, u-mut-suz.
Ben küçük bir çocuk olduğum zamanlarda hayatımın böyle olacağını hayal bile edemezdim. Tabiiki sürrealist bir çocukluğum vardı. Sokaklarda bir tek arkadaş bile edinememiş bir çocuktum ben. 300 nit parlaklığındaki ekranlardan hayata tutunan insanlardan biri de asla olmadım. 300 nit benim için hala sürrealizmin kapısıdır. Bu da benim için insanları ikiye ayırıyor: Ben ve 300 nit parlaklığında şoke olmuş maymunsular. 300 nit parlaklık bir çok insanı kör edebilecek kadar güçlü kanımca
Tabiiki bu bir deneme. Amacından sapmasında bir mahsur yok. Yazmaya başlayınca nereye varacağımı şaşırıyorum. Bilinçaltımdan ağıza alınmayacak şeyler fırlamaya çalışıyor. Sartre bir romanında şöyle der " Sarah'yı görünce sadizmin ne olduğunu anlıyorum." Garip ama yazmak istedim.
21. yüzyılda hayatın en sevdiğim tarafı insanların hayatlarını sosyal ağlarda bir saat içerisinde mutluluk ve acı veren onlarca girdiye maruz kalıp kafayı oynatmalarına ramak kalmasına rağmen hala normal görünmeleri. Hem gülüp hem ağlamak. Artık garip değil. İnsanlarlar artık ciddi meseleleri tartışamaz oldu. Nasılsa onlara ciddi meseleleri at gözlüğüyle aktaran sosyal ağ grupları var. Varlık düşüncesi artık öldü. "Neden ve niçin" artık tartışılamaz bir hal aldı. Ve bir şeyler yazmak anlamını tamamiyle yitirdi.
Bir hafta öncesine kadar; benim için. Ama düşününce eski kafa olmak en iyisidir dedim. Kendi çapında mutlu ol, herkes kendi çağında mutlu olurken. Bırak içinde kalacağına dışarı aksın. Hem kimse okumasa da duymasa da sövmek rahatlatıcı bir iştir.

14 Şubat 2012 Salı

GARİB

Hayata ürkek umutlarla bağlanmıştı. Ürkek ve huzursuz geçen yılların ardından; uykusuz geçen günlere bir ağıt... Gökyüzü bambaşka bir hüzünle doluydu, gece solgun, ıssız ve soğuk bir şarkıyla kaplanmıştı. Her yeni günün sabahında doğan umut; bugünün sabahında artık yoktu. Nereye koşsa apayrı bir hüzün, kime sorsa, alaycı bir yüz. Yaşamak hiç kolay değildi. Elinde tuttuğu çini vazoyu fırlattı duvardaki aynaya. Ayna ayna söyle bana; hangi hüzün uzaktır bu bu dünyaya? Hangi gözler ıraktır bu acıya? Kırıldı ayna; can çekişen bir kuş tüyü gibi. Elveda sonbahar; merhaba hüzün. Ve yaklaştıkça ölüm onca uzağa; sığıntım oldu bunca karanlıkta kitaplar. Kitap; bir garibe uzanmış anne memesi. Yetim kalan neslin son hevesi. Ve büyüdükçe büyüdü bu nesle kinim. Arkadaş komik kelime. Dost mübalağa sanatının zirveye vardığı nokta. Bir hiçim biliyorum kainatta fakat kendi içimde bir devim esasında.
Dehanın çocukları ömürleri boyunca defalarca ergenlik krizleri geçirir
Dehayım desem komik. notlarımla; akademik başarılarımla tartacaksınız beni. Tiksinç. Az bir zaman sonra bir iz bile kalmayacak benden nasılsa. Baktımdı bügün o fuhş yuvasında, tiksindim. Sevmiyorum o insanları. Yüzlerini görmek zorunda oluşum ne acı. Dinginlik; merhamet arıyor değilim birinden. Bana dinginliği veren şey: Kitap. Sayfa sayfa. Kokusuna hasret olduğum kitaplar. Hasretine dayanamayıp yastık altında kocattığım kitaplar. İnsanlar parasını değersizleştirir. Ben kitaplarla kendimi değerlendiriyorum; size ne! Ben kendimi düşünüyorum. Kendimde tüm Asya'yı Afriya'yı. Yetim kalmış toprakları. Ben büyüğüm. büyük olmak bunu gerektirir. At gözlüklü mahlukat.
DEV UYKUSUNDAN UYANDI

8 Mart 2009 Pazar

gecenin hayali

Dipsiz çukurlara dökülen gözyaşları ardından; sonsuza uzanan çığlıkları gelir çocukların. Aydınlık günler için yalvaran dillerde sukut; karanlığın ruhuna işlediği insanlar için hiçtir belki… Kalemlerin yazamadığı acılardan geçtim ben; üşüdüm.
Fırtına öncesi bir sessizliği dinledim uykularımda, ellerimden hiç tutan olmadı uçurumlara sürüklendiğimde. Masum bir gözyaşı döküldü gözlerimden; ben sustum inadına. İnsanlardan korktum hep, canımı çok yaktılar; umudum tükendi.
Sonsuza uzanan yitik yalnızlardan bir tanesiydim ben, yüzümde acı bir tebessüm; gözlerimde yaşlar; dilimde sevdanın acı türküsü… Hiçbir şeye yanmadım ben; onu kaybettiğime yandığım kadar. Ellerimde titrek bir hüzün meşalesi, onu aradım geceleri durmaksızın; ama bulamadım.
Üşüdüm, titredim geceleri; acının onmaz soğukluğunu hissettim; anlayan olmadı beni. Haykırdım ıssız sokaklarda. Sustu gece; ben sustum

titrek bir mum alevinde üşüyen ruh...

Düşlediğimiz aşklar belki bir gün gelir, bize çok uzak gelen ölüm gibi sessiz ve ani. Bir masal anlatmak isterken ayışığına, mısralar boğazımıza takılır, düşeriz. Sessizce boşalan gözyaşlarımızda düğümlenir canhıraş feryatlarımız. Bana bir masal anlat, dinliyorum seni deniz…
Geçmişin içine işlediği ayrılık mısraları satarım! Alan bulunur mu bilinmez ama içime işledi derinliği bunların. Bana ayrılık koca bir ömür, vazgeçtiğim sevdalardan. Zaten sımsıkı sarıldığım bir sevda hiç olmadı. Bana denizi anlat, dalgalar nasıldır? Bilmiyorum
Sonsuzluğa uzanmış ellerim. Sevda tomurcukları açan çiçekler var dizlerime uzanan. Bana bir mısra yaz hayat. İçinde denizkızları olsun, ayrılık, hüzün, sevinç ve naralar… Bana bir mısra; hayat, küçücük bir mısra…
Bana kim derdi uzaklarda sevdanın sönmez ateşi, kim derdi ayrılık hep yanı başımda; şimdi ben söylüyorum ayrılık şarkısını, ayrılığa yazılan her mısra benden çıkıyor. Ruhum çok titrek şimdi; yazmamalıyım…

hayat

Bize sunulan hayat bir umuttu, geceleri. Ellerimizde titrek bir hüzün ve dilimizde veda şarkıları, bana elini uzatan bir sevgili.
İçi boş değildi bir zamanlar aşkların, içinde ihtiraslar ve korkular yoktu bir zamanlar. Biz severdik, öylesine; delicesine.
Bana bir umut daha, hayat; bana küçük bir umut daha… Ölümle başlayan ve sonsuzlukla biten, en büyük umut. Bana mutlu olmayı öğretmedi çünkü şarkılar. Onlardan esen hep hüzündü.
Belki daha çok haykırmalıyım sesimi duyurmak için daha uzaklara. Belki de susmalıyım hep yaptığım gibi. Ağlamak en son uğraş olmalı benim için. Susmak ise bana en büyük erdem.

şehir

Bu suskunluk diner mi bir gün. Gözlerimdeki hüzün söner mi?.. unutmak istediğim hatıralar arasında bu işkence… Fikre satılmış bir beden. Anlamsız yaşamanın çok daha ötesinde, her anında bir anlam olan bir hayat, hayal; belki gerçek…
Unutulmuş birkaç mısrayı yeniden canlandırmak isterdim; hani aşk dolu, sevda dolu olanlardan birkaçını… Bana bir sıcak bir gülümseme getirir belki: “ işte buldum!” derim, her şeyin manasını; uzak ve yakın her şeyin manasını… Çok uzak ama çok…
Solgun bir hayalin gölgesinde yaşamak benim hayatım. Kaçmak, saklanmak istesem yapamam; her yerde ortadayım; çırılçıplak. Ruhumu enginlere kaçırsam bile yakalanıyorum; insanların acımasız suratlarında, hepsi buz gibi, hepsi korku veriyor. Dudaklarda hüsran…
Artık gitmek istiyorum, buralardan; kaybolduğum ıssız sokaklardan, hepsinde apansız bir acı çünkü bana ötelerden gelen çığlıklar, bu şehir acıdan başka bir şey değil bana artık…

kelime

Kelime olmak zordur yıldızlar altında; altından bir kelime… Sessiz kimsesiz tüm acıları kendisinde anlamlandırmak. Bir mısra olmak dudaklarda bütün sevdaları anlatabilmek anlamsızca ve susturabilmek tüm yüreksizleri yürekler karşısında.
Henüz dağılmakta olan bir bulut görüyorum rüyalarımda içindeki bereketli yağmurları bırakmış susuz toprağa. Suskunlukla konuşan çocuklar görüyorum bazı. Susarak gülümsüyorlar bana susmak ne hoş şey anlıyorum. Meğer ne çok şey anlatırmış; ben yeni anlıyorum.
Bir yetimin gözyaşlarında neler gizli acaba bir öksüzün..? bir insan ne gün anlatabilir gözyaşlarının tadını? Bazı geceleri hayatının insan neden hiç durmaksızın ağlar? Var mı acaba insanın pişmanlık ve gözyaşıyla dolu olmayan bir günü? Sorular hiç bitmez mi?...
Hayata ufacık gözyaşı damlalarından bakabilmek ne zor… Her gün bir başkasının gözyaşı balkonundan izleyebilmek dünyayı, sarsılmak… Hüzün içinde… Gözyaşları…
Bir umut yeşertebilirim diye düşünüyorum, belki rüyalarımda belki gerçekten… Masallardaki gibi. Masallarda umutlar hep kahramanlara verilir hep nedense bense herkese vermek istiyorum. Dinsin artık tüm gözyaşları diye… bir gün kitap olursam bunu yapmalıyım, evet. İçimdeki umutlarla aydınlatmalıyım her an, her şeyi.

insan ne için?

İnsan ne için yaşar? Bir soru sormadan önce iyice düşünmeli değil mi? Zihnimi kurcalayan onca soru arasından birisine cevap aramak… belki bulamadan cevapları; soruları zihninin en karmaşıl yerine gömüvermek ve onların sancısıyla yaşamak…
İnsan ne için yaşar? Kelimelerle anlatılamayacak büyük dava ve fikirleri için mi yoksa kısacık hayatta mutlu olabilmek için mi? Ben her ikisi için de olduğunu düşünüyorum. Hayatın sonu gelmeyen iniş çıkışlarına karşı koyabilmek ve öte âlemlerdeki hayatına güzel bir başlangıç yapabilmek için yaşar.
Aptalca fikirlere köle olmuş onlara delicesine bağlanmış insanlar biliyorum. Fikirlerine katılmadığınızı bir an olsun hissettirseniz onların yanında başınıza neler gelebileceğini tahmin bile edemezsiniz. Oysaki fikirleri hafif bir rüzgar karşısında bile yıkılmaya çaresizdir. Ne büyük utanç insanlık için ve ne büyük bir acı, fikirlerimizin önüne acı çekmek korkusuyla bir set çekmek.
Sonbahar yaprakları gibi birer birer düşüyor haykırmadığım fikirler ruhumda… tutku damlaları bir bir kuruyor. Yaşamak üstün fikre bağlanmaktı ya hani? Ben artık yaşamıyorum…

neden?

Umursamaz bir bakış altında ezilen aşık olmak… toprağın beni hiç bırakmamacasına koynuna alıp uyutmasını ne kadar çok isterdim. Toprak anne, sonsuza kadar sığınak… bana tek sığınak ise yorgan; gözyaşları içinde, sırılsıklam..
Bilemem bir anlayan olur mu bir gün beni, gözyaşlarımda ıslanan toprağı anlayabilmek… bilemiyorum belki delice, belki umursanmayacak kadar basit.. hayat hiç olmadığı kadar boş bugün… insanlar neye hasret anlamıyorum. Onları mutlu edecek en iyi şey nedir? Çözebildiğim gün inan en mutlu günüm olcak…
Sonbahar belki bir daha gelmeyecek benim için; uçuşan yapraklar arasında dolaşan hüznü bir daha göremeyeceğim belki… hayat hüzünlerle daha güzel ve bunu anladıkça hüzünler neden birer birer sönüyor? Yoksa mutluluğa alıştığım günleri mi bekliyorlar?...